گیاهان دارویی
گیاهان دارویی و داروهای گیاهی 

آفتابگردان

a. اسامی:
i. نام علمی: (Helianthus spp. (Compositae (تیره کاسنی، مرکّبان)
1. معنای آن: از Helios (خورشید) و Annuus (یک ساله) گرفته شده
ii. نام عمومی انگلیسی و معنای آن: Sunflower (گل خورشید)


 

 

 

 

 

 

 


e. عوارض جانبی: در دزهای درمانی عارضه ای برای مصرف دانه و روغن آن ثبت نشده است. روغن را باید دور از نور آفتاب و در جای خشک و خنک نگهداری کرد زیرا به دلیل وجود اسید های چرب غیر اشباع مستعد اکسیداسیون و تغییر حالت و خواص می باشد.


f. منع مصرف: برگ ها در دوران حاملگی


g. در حاملگی و شیر دهی: مصرف برگ ها ممکن است باعث سقط جنین شود و در حاملگی ممنوع است.

 


ترکیبات مهم: در روغن: تری گلیسرید ها حاوی اسید های چرب لینولئیک اسید (نوعی امگا 6، اسید چرب غیر اشباع-35 تا 62 درصد)، اولئیک اسید (اسید چرب غیر اشباع-25 تا 42 درصد) و پالمیتیک اسید (اسید چرب اشباع-4 تا 7 درصد)، استروئید ها (کامپسترول، کلسترول، بتا سیتوسترول)


c. مصارف دارویی تایید شده: ندارد- اغلب به عنوان ماده کمک غذایی (Food supplement) شناخته می شود.
d. مصارف دارویی تایید نشده: از روغن دانه ها (که روغن غالب مورد استفاده ما در پخت و پز نیز هست) برای تسکین یبوست (به عنوان یک لوبریکنت) استفاده می شود. به صورت موضعی هم برای زخم هایی که دیر بهبود می یابند (به عنوان یک مرهم روغنی) و در درمان جراحات پوستی، پسوریازیس و روماتیسم استفاده می شود.  در طب سنتی آمده که دانه (تحم) آن مدر و نرم کننده حلق است و برای ناراحتی های برونش، حنجره و گرفتگی صدا به علاوه تسکین سرفه و سرماخوردگی مفید می باشد و باعث تقویت قوه بینایی می شود. از اثرات درمانی ذکر شده دیگر برای آن می توان به تب بر، مغذی، مقوی اشاره کرد. موارد مصرف گل: تب بر و در برونشیت، آسم، درد سینه، پنومونی و مقوی باه و قاعده آور است. برگ: در تب مالاریا، التیام دهنده زخم. دانه: بسیار مغذی، غذای پرندگان و آجیل. روغن: ماده غذایی، دارای ویتامین های A و D و E و امگا 6 بالا (خوب یا بد؟). کاهش دهنده کلسترول خون. همچنین آمده که آب جوشانده ی ریشه آن درد دندان را تسکین می دهد و یا آب برگ آن خاصیت قاعده آور دارد و ممکن است باعث سقط جنین شود.


b. گیاه شناسی: از این جنس در ایران دو گونه گیاه کاشته شده وجود دارد (H. annus شناخته شده ترین است با نام عمومی Common sunflower). جنس آفتابگردان معمولی دارای گونه های یک ساله است که در تابستان و پاییز گل می دهند.

گیاهی است یک ساله به ارتفاع بیش از 2 متر و حتی تا 4 متر هم می رسد. قاعده چوبی و کرکدار آن که بدون انشعاب می باشد و در راس آن یک قرص با قطر معمولاً 40 سانتی متری (و حتی بیش از 50 سانتیمتر) و متمایل به زمین دیده می شود. گاهی قرص های کوچک تری در برخی ارقام آن در قسمت های ساقه دیده می شود. برگ های قاعده متقابل و بعداً نامنظم، به شکل قلب و در دو طرف زبر و خشن با دمبرگ بزرگ هستند. تعداد زیادی گل لوله ای (به رنگ قهوه ای) و تعدادی گل زبانه ای در اطراف به رنگ زرد-نارنجی قرار دارد. میوه (شکل پایین) فندقه، نسبتاً بزرگ، تخم مرغی و دارای دو برجستگی به رنگ بنفش مایل به سیاه و مغز درون آن سفید رنگ و دارای 45 تا 48 درصد مواد چرب و دارای طعم مطبوع است. از آفتابگردان به عنوان علوفه، روغن گیری و به عنوان زینت استفاده می شود. نیاز به خاک حاصلخیز دارد و در کاشت مداوم خاک را فقیر می کند.
منشا اولیه آن را کانادا و مکزیک دانسته اند. سرخپوستان قدیمی آن را پرورش می دادند و بر این عقیده بودند که کشت گیاه در اطراف منزل از هوای فاسد یا مالاریا پیشگیری می کند. در ایران از زمان قاجاریه شناخته شد. قسمت مورد مصرف: گل، برگ، دانه و روغن.

[ دوشنبه ۱٢ مهر ۱۳۸٩ ] [ ٢:۳٢ ‎ب.ظ ] [ مهدی وزیریان ]
.: Weblog Themes By themzha :.

درباره وبلاگ

به خود فکر کن... و درست که بیندیشی.. تنها دیگران را می بینی
نويسندگان
صفحات اختصاصی
امکانات وب